خبرخوان بلاگ ایران

در دنیای فناوری‌های نظامی، کمتر مفهومی به اندازه‌ی موشک هایپرسونیک توانسته معادلات قدرت را بر هم بزند. این سلاح‌ها فقط نسخه‌های سریع‌تری از موشک‌های قدیمی نیستند؛ بلکه یک فناوری کاملا جدید به شمار می‌روند که با سرعت و مانورپذیری خیره‌کننده‌ی خود، پیشرفته‌ترین سامانه‌های دفاعی جهان را به چالش می‌کشند. به طور خلاصه، یک موشک هایپرسونیک جنگ‌افزاری است که با سرعتی بیش از 5 برابر سرعت صوت (بالای 6125 کیلومتر بر ساعت) حرکت می‌کند و در عین حال می‌تواند مسیر خود را به شکلی غیرقابل پیش‌بینی تغییر دهد و از هر سپری عبور کند.

‌ برای دیدن خلاصه این مقاله با هوش مصنوعی کلیک کنید!

موشک هایپرسونیک چیست؟

وقتی صحبت از موشک هایپرسونیک می‌شود، منظور سلاحی است که دو ویژگی کلیدی را با هم ترکیب می‌کند: سرعت فوق‌العاده بالا و قابلیت مانوردهی پیشرفته. شاید بپرسید موشک هایپرسونیک چیست و چه چیزی آن را این‌قدر متمایز می‌کند؟ پاسخ در همین دو ویژگی نهفته است.

اولین مشخصه، سرعت است. هر سرعتی بالاتر از 5 ماخ (Mach 5) در دسته‌ی هایپرسونیک یا فراصوت قرار می‌گیرد. این یعنی موشک می‌تواند مسافت‌های بسیار طولانی را در عرض چند دقیقه طی کند و زمان واکنش را برای هر سیستم دفاعی تقریبا به صفر برساند.

ویژگی دوم که اهمیت آن کمتر از سرعت نیست، مانورپذیری است. این سلاح‌ها برخلاف موشک‌های بالستیک که مسیری قوسی و قابل پیش‌بینی دارند، می‌توانند در حین پرواز در اتمسفر، مسیر خود را به صورت ناگهانی تغییر دهند. این ترکیب مرگبار از سرعت و مانورپذیری، رهگیری آن‌ها را با فناوری‌های فعلی تقریبا غیرممکن می‌سازد. به همین دلیل، بسیاری از کارشناسان نظامی معتقدند که موشک های هایپرسونیک قواعد بازی را در نبردهای مدرن تغییر داده‌اند.

معماری پرواز؛ دو رویکرد اصلی

فناوری موشک هایپرسونیک عمدتا در دو دسته‌ی کلی توسعه پیدا کرده است که هر کدام روش پروازی متفاوتی دارند:

• وسایل نقلیه گلایدکننده هایپرسونیک (HGV):این نوع سلاح‌ها در دو مرحله عمل می‌کنند. ابتدا یک راکت تقویت‌کننده (بوستر)، کلاهک جنگی یا همان «گلایدر» را به ارتفاع بسیار بالایی در لبه‌ی جو می‌رساند و به آن سرعتی هایپرسونیک می‌دهد. پس از آن، گلایدر از راکت جدا می‌شود و باقی مسیر تا هدف را بدون موتور و مانند یک گلایدر بسیار سریع طی می‌کند. مزیت اصلی این مدل، توانایی انجام مانورهای پیچیده و زیگزاگی در اتمسفر است که مسیر آن را کاملا غیرقابل پیش‌بینی می‌کند. موشک «دانگ فنگ-17» چین یکی از نمونه‌های شناخته‌شده‌ی این فناوری است.
• موشک‌های کروز هایپرسونیک (HCM):این دسته از موشک‌ها برخلاف مدل قبلی، در تمام طول پرواز خود از موتورهای پیشرفته‌ی هواتنفسی به نام «اسکرم‌جت» (Scramjet) نیرو می‌گیرند. این موتورها با استفاده از سرعت بالای خود موشک، هوا را فشرده کرده و احتراقی مافوق صوت ایجاد می‌کنند. موشک‌های کروز هایپرسونیک در ارتفاع پایین‌تری پرواز می‌کنند که همین موضوع، شناسایی آن‌ها توسط رادارهای زمینی را دشوارتر هم می‌کند.

سرعت موشک هایپرسونیک

یکی از جذاب‌ترین جنبه‌های این فناوری، سرعت موشک هایپرسونیک است. برای درک بهتر این مقیاس، باید با واحد «ماخ» آشنا شویم. یک ماخ برابر با سرعت صوت است که در سطح دریا حدود 1225 کیلومتر بر ساعت است. هر جسمی که سریع‌تر از 5 ماخ حرکت کند، وارد قلمروی هایپرسونیک شده است.

حداکثر سرعت موشک هایپرسونیک در مدل‌های مختلف، متفاوت است. برای مثال:

• موشک «کینژال» روسیه به سرعتی حدود 10 ماخ (بیش از 12,000 کیلومتر بر ساعت) دست پیدا می‌کند.
• موشک «آوانگارد» روسیه که یک گلایدر هایپرسونیک است، سرعتی باورنکردنی تا 27 ماخ (نزدیک به 33,000 کیلومتر بر ساعت) دارد و به عنوان سریع ترین موشک هایپرسونیک جهان شناخته می‌شود.

این سرعت سرسام‌آور به این معناست که یک موشک هایپرسونیک می‌تواند در کمتر از 15 دقیقه از یک قاره به قاره‌ای دیگر برسد. این ویژگی به تنهایی کافی است تا هر سپر دفاعی را ناکارآمد کند، زیرا زمانی برای شناسایی، ردیابی و شلیک موشک رهگیر باقی نمی‌گذارد.

الگوی حرکت موشک هایپرسونیک

آنچه یک موشک هایپرسونیک را به سلاحی تقریبا غیرقابل توقف تبدیل می‌کند، فقط سرعت آن نیست، بلکه الگوی حرکت موشک هایپرسونیک است. موشک‌های سنتی، به خصوص موشک‌های بالستیک، پس از شلیک یک مسیر قوسی شکل و کاملا قابل محاسبه را طی می‌کنند. سامانه‌های دفاعی با محاسبه‌ی این مسیر، می‌توانند محل برخورد را پیش‌بینی کرده و موشک رهگیر را به آن نقطه ارسال کنند.

اما حرکت موشک هایپرسونیک این معادله را به هم می‌ریزد. این موشک‌ها در اتمسفر زمین پرواز می‌کنند و با استفاده از سطوح کنترلی آیرودینامیکی، می‌توانند در هر لحظه مسیر خود را تغییر دهند. این قابلیت به آن‌ها اجازه می‌دهد تا از پوشش راداری دشمن عبور کنند، مسیرهای غیرمنتظره‌ای را در پیش بگیرند و تا آخرین لحظات قبل از برخورد، هدف نهایی خود را مخفی نگه دارند. این پرواز غیرقابل پیش‌بینی، بزرگ‌ترین کابوس برای سامانه‌های دفاع موشکی است.

فرق موشک بالستیک و هایپرسونیک

برای درک بهتر این فناوری، لازم است به فرق موشک بالستیک و هایپرسونیک بپردازیم. گرچه هر دو سریع هستند، اما تفاوت‌های بنیادینی با یکدیگر دارند:

• مسیر پرواز:موشک بالستیک یک مسیر سهموی (قوسی) را طی می‌کند که بخش عمده‌ی آن خارج از جو زمین است. این مسیر پس از شلیک، قابل پیش‌بینی است. در مقابل، یک موشک‌ هایپرسونیک در ارتفاع پایین‌تر و درون اتمسفر پرواز می‌کند و مسیر آن صاف و متغیر است.
• قابلیت مانور:موشک‌های بالستیک پس از اتمام کار بوستر، تقریبا هیچ قدرت مانوری ندارند. اما موشک‌های هایپرسونیک در تمام طول مسیر خود قادر به تغییر جهت هستند.
• رهگیری:مسیر قابل پیش‌بینی موشک‌های بالستیک، رهگیری آن‌ها را (هرچند دشوار) ممکن می‌سازد. اما ترکیب سرعت و مانورپذیری در موشک‌های هایپرسونیک، رهگیری آن‌ها را با سامانه‌های کنونی تقریبا ناممکن کرده است.

چالش‌های فناوری در مسیر فراصوت

توسعه‌ی یک موشک‌ هایپرسونیک با چالش‌های مهندسی بسیار بزرگی همراه است که تنها پیشرفته‌ترین کشورها از پس آن برمی‌آیند:

• مدیریت حرارت:در سرعت‌های فراصوت، اصطکاک هوا دمای سطح موشک را به بیش از 2000 درجه سانتی‌گراد می‌رساند. این حرارت می‌تواند هر فلزی را ذوب کند و نیازمند استفاده از آلیاژها و مواد کامپوزیتی بسیار خاص و گران‌قیمت است.
• هدایت و کنترل:گرمای شدید، لایه‌ای از پلاسمای یونیزه شده در اطراف موشک ایجاد می‌کند که مانند یک سپر عمل کرده و ارتباطات رادیویی و سیگنال‌های GPS را مختل می‌کند. هدایت دقیق موشک در چنین شرایطی یک چالش فنی پیچیده است.
• پیشرانش:ساخت موتورهای اسکرم‌جت که بتوانند در سرعت‌های بالای 5 ماخ به طور پایدار کار کنند، یکی از پیچیده‌ترین بخش‌های این فناوری محسوب می‌شود.

چه کشورهایی موشک هایپرسونیک دارند؟

رقابت برای دستیابی به این فناوری به یک مسابقه‌ی تسلیحاتی جدید تبدیل شده است. اگر می‌پرسید چه کشورهایی موشک‌ هایپرسونیک دارند، در حال حاضر باشگاه دارندگان این سلاح بسیار محدود است. روسیه و چین پیشتازان این عرصه هستند و چندین سامانه‌ی عملیاتی در اختیار دارند.

• روسیه:با سامانه‌هایی مانند «آوانگارد»، «کینژال» و «زیرکُن» خود را به عنوان رهبر این فناوری معرفی کرده است.
• چین:با سرمایه‌گذاری عظیم، موشک‌هایی مانند «DF-17» را توسعه داده که تهدیدی جدی برای منافع آمریکا در اقیانوس آرام به شمار می‌رود.
• آمریکا:با وجود تحقیقات گسترده، در عملیاتی کردن این سلاح‌ها از رقبای خود عقب مانده است اما چندین پروژه‌ی فعال در دست اجرا دارد.
• سایر کشورها:کشورهایی مانند ایران (با موشک فتاح)، کره شمالی، هند و فرانسه نیز برنامه‌های توسعه‌ی خود را با جدیت دنبال می‌کنند.

موشک هایپرسونیک آمریکا

ایالات متحده چندین برنامه برای توسعه‌ی موشک‌ هایپرسونیک آمریکا را به طور همزمان پیش می‌برد. پروژه‌هایی مانند سلاح هایپرسونیک دوربرد (LRHW) برای نیروی زمینی و موشک کروز تهاجمی هایپرسونیک (HACM) برای نیروی هوایی از مهم‌ترین برنامه‌های پنتاگون هستند. با این حال، آمریکا با چالش‌های فنی و شکست در برخی آزمایش‌ها مواجه شده و در تلاش است تا این شکاف فناوری با روسیه و چین را پر کند.

موشک هایپرسونیک چین

چین فناوری هایپرسونیک را به عنوان یکی از محورهای اصلی استراتژی نظامی خود قرار داده است. موشک‌ هایپرسونیک چین، به ویژه مدل DF-17، برای هدف قرار دادن پایگاه‌های نظامی و ناوهای هواپیمابر دشمن طراحی شده است. این کشور آزمایش‌های موفقیت‌آمیز زیادی در این زمینه داشته و به نظر می‌رسد در برخی جنبه‌های این فناوری از آمریکا نیز پیشی گرفته است.

سریع‌ترین و بهترین موشک های هایپرسونیک جهان

انتخاب بهترین موشک های هایپرسونیک جهان کار ساده‌ای نیست، زیرا هر کدام برای ماموریت خاصی طراحی شده‌اند. با این حال، از نظر سرعت، سامانه‌ی آوانگارد روسیه با سرعت 27 ماخ، بدون شک سریع ترین موشک‌ هایپرسونیک جهان است.

از نظر قدرت تخریب موشک‌ هایپرسونیک، این سلاح‌ها به دو روش عمل می‌کنند. اول، انرژی جنبشی حاصل از برخورد با سرعت بالا به تنهایی می‌تواند خسارتی عظیم به یک ناو جنگی یا یک ساختمان مستحکم وارد کند. دوم، این موشک‌ها می‌توانند انواع کلاهک‌های جنگی، از متعارف گرفته تا هسته‌ای، را حمل کنند که قدرت تخریب آن‌ها را چندین برابر می‌کند. بسیاری از کاربران به دنبال عکس موشک‌ هایپرسونیک هستند تا تصویری از این جنگ‌افزارهای پیشرفته داشته باشند.

قیمت موشک هایپرسونیک

اطلاعات دقیق در مورد قیمت موشک‌ هایپرسونیک معمولا محرمانه است، اما شکی نیست که این سلاح‌ها فوق‌العاده گران هستند. پیچیدگی فناوری، مواد کمیاب و فرآیند تولید دشوار، هزینه‌ی ساخت هر فروند از آن‌ها را به ده‌ها میلیون دلار می‌رساند.

با این حال، یکی از جنبه‌های مهم این سلاح‌ها، ایجاد یک جنگ اقتصادی نامتقارن است. یک موشک‌ هایپرسونیک که ممکن است هزینه‌ی تولید آن بالا باشد، می‌تواند یک هدف چند میلیارد دلاری مانند یک ناو هواپیمابر را تهدید کند. در مقابل، هزینه دفاع در برابر آن بسیار گزاف‌تر است. شلیک یک یا چند موشک رهگیر گران‌قیمت که شانس موفقیت پایینی هم دارند، دفاع را به امری غیراقتصادی تبدیل می‌کند.

جمع‌بندی

موشک‌ هایپرسونیک تنها یک سلاح جدید نیست؛ بلکه یک تحول بنیادین در عرصه‌ی نظامی است که توازن استراتژیک قدرت را در جهان تغییر می‌دهد. این فناوری با سرعت و مانورپذیری بی‌نظیر خود، سامانه‌های دفاعی فعلی را تقریبا بی‌اثر کرده و دارندگان آن را در موقعیت برتری قرار داده است. ورود این سلاح‌ها به میدان نبرد، عصر جدیدی از رقابت‌های تسلیحاتی را آغاز کرده و جهان را به سمت بی‌ثباتی بیشتری سوق می‌دهد. در این شرایط، کشورها نه تنها باید به دنبال فناوری‌های دفاعی نسل بعد باشند، بلکه نیازمند بازنگری در دکترین‌های نظامی و ایجاد راهکارهای دیپلماتیک برای کنترل این تهدید جدید هستند.

منبع:دیجی‌کالا مگ

نوشتهصفر تا صد موشک هایپرسونیک؛ از عملکرد تا قدرت و سرعتاولین بار دردیجی‌کالا مگ. پدیدار شد.

به نظر می‌رسد ماه نوامبر برای طرفداران فورتنایت پر از خبرهای جذاب باشد؛ از یک‌سو فصل جدیدی با تم سیمپسون‌ها (The Simpsons) در راه است و از سوی دیگر، معرفی رسمی همراهان کوچکی که مدت‌ها شایعه‌اش در جریان بود. سایدکیک‌ها حیوانات کوچکی هستند که هنگام بازی در هر مدی همراه شما خواهند بود. طراحی آن‌ها شباهت زیادی به پوکمون‌ها دارد، با این تفاوت که همگی بر اساس دنیای فورتنایت ساخته شده‌اند. مثلاً پیلز یک سگ با ظاهر موز است که الهام‌گرفته از شخصیت معروف پیلی (Peely) است.

پیلز بخشی از بتل‌پس جدید خواهد بود و یک سیستم تازه به بازی تیراندازی فورتنایت اضافه می‌کند. سایدکیک‌ها می‌توانند لباس و آیتم‌های تزیینی بپوشند، اما برای باز کردن این لباس‌ها باید امتیاز سایدکیک (Sidekick Points) بدست آورید. این امتیازها با همراه بودن حیوان کنار شما به‌ صورت طبیعی جمع می‌شوند، ولی احتمالا در آینده تعاملات بیشتری برای بدست آوردنشان اضافه خواهد شد. بازیکنان همچنین می‌توانند برای حیوانات خود اسم انتخاب کنند.

از لحاظ طراحی، سایدکیک‌ها جذاب و متنوع‌اند، اما دلیل اصلی درآمدزایی زیاد این ویژگی برای اپیک گیمز آن است که می‌تواند انواع آیتم‌های تزیینی تازه را در فروشگاه بازی عرضه کند. شما می‌توانید ظاهر حیوان خود را تغییر دهید، اما این تغییرات دائمی هستند. اپیک گیمز گفته است: «می‌توانید یک سایدکیک را چندین بار خریداری کرده و برای هر بار ظاهر متفاوتی به آن بدهید.»

در حالی‌ که پست رسمی اپیک به این نکته اشاره‌ای نکرده، ویدیوهای منتشرشده نشان می‌دهند که سایدکیک‌ها حرکاتی مشابه ایموت‌ها انجام می‌دهند. برخی از آن‌ها با حرکات بازیکن هماهنگ هستند. با این حال سایدکیک‌ها هیچ مزیتی در گیم‌پلی ایجاد نمی‌کنند و نمی‌توان به آن‌ها آسیب زد. هرچند اگر دیگر بازیکنان بتوانند حیوان شما را ببینند، ممکن است حضورشان موقعیت شما را لو بدهد.

پس از پیلز، حیوانات دیگری مانند بونزی (Bonesy)، اسپایک (Spike) و لیل رپتور (Lil Raptor) نیز معرفی خواهند شد که همگی در تصویر تبلیغاتی دیده می‌شوند. پیلز از تاریخ ۱ نوامبر (10 آبان) و بقیه از ۷ نوامبر (16 آبان) در دسترس قرار می‌گیرند. کسانی که از قبل آیتم Bonesy Back Bling را در اختیار دارند، به‌ طور خودکار حیوان بونزی را هم دریافت خواهند کرد. اپیک گیمز همچنین اشاره کرده که در آینده گزینه‌های بیشتری برای حیوانات با تم گربه‌ به بازی اضافه خواهد شد. می‌توانید در ادامه تریلر منتشر شده را مشاهده کنید.

منبع:Polygon

نوشتهببینید؛ حیوانات همراه به فورتنایت اضافه شدنداولین بار دردیجی‌کالا مگ. پدیدار شد.

پس از مصاحبه‌ی اخیر وب‌سایت تایم اکستنشن (Time Extension) با مدیر سابق کونامی، کریستوفر برگ‌استرسر (Christopher Bergstresser)، مشخص شد که کارگردان‌های فیلم ماتریکس، یعنی واچوفسکی‌ها (Wachowskis)، زمانی از کونامی خواسته بودند تا هیدئو کوجیما بازی اقتباسی ماتریکس را بسازد. اما این پیشنهاد با یک «نه» ساده از سوی کونامی رد شده؛ خبری که برای طرفداران باعث شوک بزرگی شد، زیرا جهان می‌توانست شاهد بازی ماتریکسی به کارگردانی خالق متال گیر سالید باشد.

با این حال، شگفت‌انگیزتر از خود این ماجرا، واکنش کوجیما به آن بود. او در پستی در شبکه‌ی اجتماعی ایکس نوشت:

در تمام این ۲۶ سال، هیچ‌کس به من نگفته بود چنین گفت‌وگویی انجام شده است.

کوجیما توضیح داد که او و واچوفسکی‌ها طرفدار آثار یکدیگر بوده‌اند، برای هم نامه می‌نوشتند و حتی سه بار همدیگر را ملاقات کرده‌اند. اما به گفته‌ی او، هیچ‌وقت پیشنهادی برای ساخت بازی ماتریکس مستقیما به خودش داده نشده و او در جریان چنین موضوعی نبوده است. او اضافه کرد که در جلسه‌ای که بین واچوفسکی‌ها و شرکت کونامی برگزار شد، حضور نداشته است:

وقتی به دفتر مرکزی رسیدم، ملاقات آن‌ها با آقای کیتائوعه (Kitaue)، رئیس بخش CS، تازه تمام شده بود. بعد از آن به جمعشان پیوستم و حدود یک ساعت با هم گپ زدیم.

اما با وجود آن دیدار صمیمی، هیچ‌کس بعدا زحمت نداد این پیشنهاد را به کوجیما منتقل کند. کوجیما در ادامه گفت که حتی اگر در آن زمان هم از پیشنهاد باخبر می‌شد، شاید نمی‌توانست فورا آن را بپذیرد، چون درگیر ساخت متال گیر سالید 2 بوده است. با این حال، او افزود:

اگر کسی به من گفته بود، شاید راهی برای عملی کردنش پیدا می‌کردم.

منبع:Automaton Media

نوشتهکوجیما حتی از پیشنهاد ساخت بازی ماتریکس به شرکت کونامی هم خبر نداشتهاولین بار دردیجی‌کالا مگ. پدیدار شد.

تقریبا هر سال یک فیلم ترسناک از راه می‌رسد که همه‌ی رسانه‌ها متفق‌القول از آن تعریف و تمجید می‌کنند و به سرعت به یک پدیده تبدیل می‌شود. سال گذشته «لنگ‌دراز» سر زبان‌ها افتاد، قبل‌ترش «با من حرف بزن» و پیش از آن‌ «نوپ». امسال نوبت به تازه‌ترین ساخته‌ی زک کرگز رسیده است، فیلمی که سروصدای زیادی به پا کرده و بسیاری آن را «بهترین فیلم ترسناک سال» نامیده‌اند. نقد فیلم «سلاح‌ها» (Weapons) را در این مطلب می‌خوانید.

هشدار! در نقد فیلم «سلاح‌ها» خطر لو رفتن داستان وجود دارد.

زک کرگر سال 2009 با فیلم کمدی «خانم مارس» پا به عرصه کارگردانی گذاشت؛ اثری که یک شکست تمام‌عیار بود. چنین فیلم افتضاحی می‌تواند پرونده‌ی هنری هر فیلمساز نوظهوری را ببندد اما او سال‌ها بعد با «بربر» (2022) به رستگاری رسید. «بربر» مخاطبان را راضی کرد اما این‌گونه نبود که ادعا کنیم یک استعداد جدید در ژانر ترسناک ظهور کرده است. «سلاح‌ها» اما داستان دیگری است.

فیلم با سکانسی آغاز می‌شود که می‌توانست بسیار ترسناک باشد اما زک کرگر آن را با انتخاب یک آهنگ نامتعارف تلطیف می‌کند: یک شب، ساعت 2:17 هکر نست، تمام شاگردان یک کلاس -جز یک نفر- ناگهان از خواب بیدار می‌شوند، دست‌هایشان را باز می‌کنند، بی‌هیچ توضیحی به دل تاریکی می‌دوند و هرگز بازنمی‌گردند. ایده‌ی ناپدید شدن آدم‌ها چیز جدیدی نیست و بسیاری از آثار سینمایی جنایی، معمای محوری مشابهی داشته‌اند اما «سلاح‌ها» دو تفاوت با اکثرشان دارد: عملا یک فیلم کمدی است (به هر حال، زک کرگر پیش از آنکه وارد حوزه فیلمسازی شود، کمدین بوده) و از ساختار اپیزودیک استفاده می‌کند.

در مرکز بحران، جاستین (جولیا گارنر) قرار دارد؛ معلمی که یک روز صبح وارد کلاسش می‌شود و با 17 صندلی خالی روبه‌رو. هیچکس در کلاس نیست جز الکس (کِری کریستوفر)، پسربچه‌ای که به نظر او هم از این وضعیت سردرگم است. جامعه‌ای که در التهاب به دنبال مقصر می‌گردد، خشم خود را بر سر جاستین خالی می‌کند: برای آن‌ها، او یک «جادوگر» است که دلیل ناپدید شدن کودکان را می‌داند. زمزمه‌ها به تهمت بدل می‌گردند و گذشته‌ی مبهم جاستین، باعث می‌شود تا به یک قربانی آسان تبدیل شود.

این قصه اگر در ساختارهای خطی کلاسیک روایت می‌شد، یک فیلم کلیشه‌ای تمام‌عیار از آب درمی‌آمد و کرگر هم از این مسئله آگاه بوده است. بنابراین کمی جسارت فرمی به خرج می‌دهد که البته کاملا ممکن بود جواب ندهد. گسست روایی -یا در واقع تکه‌تکه کردن یک قصه- اغلب می‌تواند به کاهش ارتباط احساسی مخاطب با فیلم منجر شود. اما این رویکرد برای یک فیلم معمایی مزیت‌هایی هم دارد: ما را کنجکاوتر می‌کند تا تکه‌های پازل را کنار هم قرار دهیم و البته انتظارات را هم بالا می‌برد. «سلاح‌ها» تا قبل از اینکه مشخص شود دلیل اصلی رویدادها چیست، این مسیر را به درستی طی می‌کند.

با این حال، ساختار اپیزودیک «سلاح‌ها» یک پیامد اجتناب‌ناپذیر دارد: ارتباط تماشاگر با کاراکترها مدام قطع و وصل می‌شود تا در نهایت به تیپ‌های ساده‌ شده نزول پیدا کنند (یک معتاد، یک پلیس، یک معلم، یک پدر). در فیلم‌های ترسناک، مهم است که با شخصیت‌ها حس نزدیکی داشته باشیم، چون باعث می‌شود که نگران آن‌ها باشیم و در «سلاح‌ها» چندان نگران شخصیت‌ها نخواهید بود، چون با آن‌ها به اندازه کافی وقت نگذرانده‌اید. با این همه، کرگر با طنز هوشمندانه‌اش و توجه ویژه به ریتم، از فروپاشی ساختار فیلم جلوگیری کرده و با دیالوگ‌های بامزه و خلق موقعیت‌های جالب و نشان دادن یک رویداد از زوایای مختلف، ضعف‌های شخصیت‌پردازی را جبران می‌کند. ضمن اینکه او بخش زیادی از فیلم را نه صرف ایجاد ترس، بلکه خنداندن مخاطب می‌کند. او همچنین تا حد ممکن از سرنخ‌ دادن خودداری کرده تا ما را به ادامه دادن فیلم ترغیب کند.

«سلاح‌ها» اما فراتر از یک فیلم کمدی-ترسناک با اندکی چاشنی اسلشر، کنکاشی درباره ابزارهای پنهان آسیب و ترومای انسانی است. همان‌طور که گلدیس (ایمی مدیگان) به شکل اجمالی اشاره می‌کند، امیدوار بود که مدتی وقت‌گذرانی با خواهرش، حالش را خوب کند. شاید اگر از سوی خانواده‌اش طرد نمی‌شد، مسیر متفاوتی را در پیش می‌گرفت. فیلم به شکل غیرمستقیم، به تیراندازی‌های جمعی مدارس آمریکا هم اشاراتی دارد (مانند سلاحی که آرچر -جاش برولین- در خواب می‌بیند).

با این حال، «سلاح‌ها» در رسالت اصلی‌اش، یعنی ترساندن، عملا موفق نمی‌شود و شاید به جز یک یا دو جامپ‌اِسکر، لحظه‌ای وجود ندارد که غافل‌گیر شویم. فیلم برخلاف«او را برگردانید»، در خلق ترس زیرپوستی هم موفق نیست. بنابراین طرفداران دوآتشه‌ی ژانر ترسناک شاید آن‌قدرها از فیلم رضایت نداشته باشند اما به نظرم، برای کرگر آسان بود که کلیشه‌ها و امضاهای ژانر ترسناک را به طرق مختلف به کار بگیرد. او اما این کار را نمی‌کند، چون تمرکزش روی قصه‌گویی و سرگرم‌ کردن مخاطب است و در این زمینه کاملا موفق می‌شود. «سلاح‌ها» شاید ترسناک نباشد اما تماشایی است و بامزه.

از طرف دیگر، قصه‌ی کرگر حفره‌های فراوانی دارد که اگر سخت‌گیر باشید، آزاردهنده خواهند بود. گلدیس، همان اوایل می‌توانست به راحتی جاستین را از صفحه روزگار محو کند اما به قیچی کردن موهایش اکتفا می‌کند. اصلا چرا شخصیت‌ها او را در خواب می‌بینند؟ یا اینکه چرا هیچ کدام از والدین، به الکس و خانواده‌اش توجه نمی‌کنند (تنها بازمانده‌ی کلاس) اما بر گناهکار بودن جاستین اصرار دارند؟ یا چرا جاستین به جای پال که پلیس است، به مارکوس که مدیر مدرسه است و مستقیما به او گفته از الکس دوری کند زنگ می‌زند؟ اینکه چرا پلیس‌ها، دوربین‌های همه‌ی خانه‌ها را بررسی نمی‌کنند تا به یک لوکیشن نسبی از بچه‌ها برسند؟ (همان کاری که آرچر انجام می‌دهد).

زمانی هم که معمای اصلی حل می‌شود، شاید با خود بگویید که همین؟ بازهم یک قصه‌ی تکراری درباره‌ی [زن] جادوگری که دیگران را طبق خواسته‌ی خود، شستشوی مغزی می‌کند؟ بستری که کرگر فراهم می‌کند، جذابیت بالایی دارد و ما را کنجکاو نگه می‌دارد اما وقتی جواب‌ها از راه می‌رسند، چندان عجیب نیست که ناامید شویم و از اینکه پشت این معماها، عمق زیادی وجود ندارد و همه‌چیز سرراست است، تعجب کنیم.

«سلاح‌ها» اثر ترسناک شاخصی نیست اما یک فیلم کمدی سرگرم‌کننده و خوش‌ساخت است. زک کرگر را می‌توانیم دنباله ‌‌روی جوردن پیل قرار دهیم، کمدینی که درک درستی از ساخت آثار کمدی-ترسناک دارد، اگرچه هنوز کاملا شکوفا نشده است. «سلاح‌ها» از جنبه‌ی مضمونی هم حرف‌هایی دارد اما درون‌مایه‌های انتقادی-اجتماعی‌اش خنثی‌تر از آن عرضه می‌شوند که تاثیرگذار باشند.

شناسنامه فیلم «سلاح‌ها» (Weapons)

کارگردان: زک کرگر
نویسنده: زک کرگر
بازیگران: جاش برولین، جولیا گارنر، آلدن ارنرایک، آستین آبرامز، کری کریستوفر، توبی هاس، بندیکت وانگ
محصول: ۲۰۲۵، ایالات متحده، استرالیا
امتیاز سایت IMDb به فیلم: 7.7 از 10
امتیاز فیلم در سایت راتن تومیتوز: 94٪
خلاصه داستان: یک شب، ساعت 2:17 هکر نست، ، تمام شاگردان یک کلاس -جز یک نفر- ناگهان از خواب بیدار می‌شوند، دست‌هایشان را باز می‌کنند، بی‌هیچ توضیحی به دل تاریکی می‌دوند و هرگز بازنمی‌گردند….

منبع:دیجی‌کالا مگ

نوشتهنقد فیلم «سلاح‌ها»؛ بهترین کمدی ترسناک سالاولین بار دردیجی‌کالا مگ. پدیدار شد.